Ludzie

Szli tędy ludzie biedni, prości -
Bez przeznaczenia, bez przyszłości.
Widziałem ich, słyszałem ich!…

Szli niepotrzebni, nieprzytomni -
Kto ich zobaczy – ten zapomni.
Widziałem ich, słyszałem ich!…

Szli ubogiego brzegiem cienia -
I nikt nie stwierdził ich istnienia.
Widziałem ich, słyszałem ich!…

Śpiewali skargę byle jaką
I umierali jako tako…
Widziałem ich, słyszałem ich!…

Już ich nie widzę i nie słyszę -
Lubię trwającą po nich ciszę.
Widziałem ją, słyszałem ją!… Bole Śmian

Straszna to chwila, w której duch rozkręci

Straszna to chwila, w której duch rozkręci

Za jednym razem cały zwój pamięci .

I w jedną drobną kroplę czasu zleje

Życia bolesne i zbrodnicze dzieje!

Kto nienawidzi, kocha się lub boi,

Temu za piekło jedna chwila stoi.

Cóż on czuł wtenczas, gdy trapiące duszę

Wszystkie od razu wycierpiał katusze?

Chwila spoczynku, śród potoku zdarzeń,

Kto zliczy, ile mieści wyobrażeń? —

Bo choć dla czasu zdaje się nicością,

Ona dla myśli jest całą wiecznością.

(Kto tam grzmi konno po skalistej drodze?-)

możesz odsłuchać fragmentu

sześć stóp ziemi znajdę sobie wszędzie!

Tam dom mój ciasny, lecz pełen wolności,
Lepszy niż zamki, w których królujecie!
Żaden z was do mnie nie przyjdzie tam w gości,
Pierwszy raz będę bez was na tym świecie!

Wolno wam mówić, żem dziwak, żem dumny,
Prawda, trzymają się mnie dziwne smaki:
Od słońca z wami wole ciemność trumny,
Od twarzy waszych – szkieletów robaki!

Jest iskra we mnie, której nikt nie zdusi,
Jest duma we mnie, której nikt nie skusi,
By pokłon panom widomym oddała,
Niechaj więc ginie, nie tknięta i cała!…
(Do…)

stacje pocztowe

Ach! czas jest gorzki – ach! czas jest okrutny -
I człowiek, w czasie żyjąc – żyje smutny!
(Czas)

arystokratyczna pustka salonów

Nieżywemu – świat nieżywy! -
Wszystko trupem ma się ku mnie!
I śród świata – nieszczęśliwy
Jak śród trupów – jam trup w trumnie!
(Oto losu będzie łaska…)